Panajachel,18 noviembre

Vandaag is de dag, zoals bijna elke dag weer vroeg begonnen.
We gaan naar Guate, Guate, om het paspoort voor Ben op te halen.
Slingeren omhoog gaat de weg, erg steil bergop en hebben links
uitzicht op de Laguna Atitlan en de vulkanen.
Nu schitteren de vulkanen in de ochtend zon.
Heel anders dan gisteren toen de bergen blauwgroen kleurden door een andere lichtval.
Al snel waren we reden we door een dichte nevel en werd het kil in de bus.
Toen we weg gingen hebben we onze truien aangedaan en de passagiers in de bus zijn ook warm gekleed met wollen jassen, sjaals en mutsen.
Onderweg veel in en uitstappers en veel interresants is er niet te zien,
het dagelijkse leven lang de weg met wat winkeljes en werkplaatsjes.
En mensen die ergens naar toe gaan.
Bij een van de stopplaatsen stapte een man in de bus en ging het woord Gods verkondigen. Rustig en gestaag rolde de woorden ovwer zijn lippen, over God, verdraagzaamheid liefde en geluk.
Maar al spoedig werd zijn toon harder en heftiger zijn woorden.
De handen gebaarden en een vinger priemde omhoog en naar ons.
Met zijn vuist sloeg hij op de bijbel in zijn andere hand.
Hel en verdoemenis zal ons te wachten staan als wij ons niet tot de
ware God zouden bekeren en de afgoden en geesten niet verwerpen.
Opeens werd zijn toon vriendelijker en ging hij met de pet rond.
Bij de volgende stop verdween hij in de nevel op de berg. Een ten hemel opneming.
In Guatemala stad direct naar de ambassade en daarna naar de Migration voor een inreisstepel.
Op naar Honduras
Het landschap veranderde en de weg voerde over een laagvlakte met de bergen op de achtergrond.
Ook nu onderweg een optreden van, wat in eerste instantie ook een prediker leek. Maar deze verkocht niet Gods woord maar... Tijgerbalsem, de Guatemalteekse versie.
Op dezelfde manier als zijn collega vanochtend bouwde hij zijn verhaal op.
Verkocht drie of vier potjes en verdween, naar de volgende bus.
Aan het einde van de middag bij het eindpunt van de bus, een taxi genomen naar de grens van Guatemala en Honduras.
Het was al donker geworden bij de grenspost, deze was spookachtig verlicht
en er stonden tientallen vrachtwagens en een touringcar met touristen te
wachten op de douaneformaliteiten.
Onze chaufeur hielp ons met het afhandeling en na het betalen van
de kosten mochten we het ene land uit en het andere in.
Doorgereden naar Copan en een onderkomen gezocht en gevonden.
Hier in Honduras geen netwerk voor onze telefoon,
dus Riet en Lenie we bellen even niet, maar mailen als het nodig is.

groeten Ben en Paulus