Door de straten van San Jose naar in zuidelijke riching de stad uit.
San Jose is omringd door bergketens en langzaam klimt de bus omhoog
over een goede tweebaans asfaltweg, ook aan de druk in mijn oren
merk ik dat de weg stijgt. Het wordt ook kouder en spoedig begint het
hard te regegenen. De wolken hangen tussen de bomen en over de weg
waaien flarden mist. Waar wij nu rijden is een gedeelte van de regenwouden
van Costa Rica.
Af en toe als de bewolking even optrekt zie je onder je het oerwoud,
soms beschenen door de zon of bedekt met witte of donker grijze wolken.
Kleuren groen wisselen zich af en afgetekend tussen de boomkruinen, de
witte takken van hoge dode bomen. Boven dit alles zweven zwarte gieren
hun rondjes boven het woud.
De weg stijgt en daalt,achter elke bocht wel weer een ander uitzicht.
Meer dan een uur volgt de weg de loop van een rivier, het water zoekt
zich schuimend een weg tussen de rotsblokken door en op de grindbanken liggen
boomstronken en ander materiaal, wat door de rivier is meegevoerd.
Een paar kilometer verder stroomt het water rustiger en is het
donkergroen van kleur, bij een strooversnelling weer glinsterend wit.
De tijd vliegt voorbij en ik heb geen besef hoe lang we al onderweg zijn.
Het landschap is langzaam overgegaan in lage heuvels met vlakke stukken,
hier beginnen de plantages met koffiestruiken, suikerriet en bananen.
Dan kilometers lang velden beplant met ananas,aan weerszijde van de weg.
Het uitzicht is bijzonder, op de achtergrond de grijze bergen met
witte wolken erboven, op de voorgrond de blauw-groene ananasvelden
doorsneden met okerkleurige weggetjes en paden.
De grond waarop de ananassen groeien is kleiachtig en heeft deze okerkleur.
Een korte stop bij een van de pleisterplaatsen en verder naar Paso Canoas,
aan de Frontera van Panama. Nu is de vlakte niet in cultuur gebracht
en zover je kunt kijken zie je goudgele grasvlakten met hier en daar
struikgewas. Het is donker als we bij de grens aankomen en de bus stopt
bij de grenscontrole van Costa Rica, hier krijg je een uitreisstempel
in je paspoort en dan tweehonderd meter lopen naar de controlepost van Panama.
De bus is daar al heengereden en nadat we een formuliertje hebben ingevuld,
een dollar hebben betaald voor een zegeltje en een stempel in ons paspoort
op weg naar David onze bestemming van deze dag.
Een goed hotel gevonden aan het Parque Central van David en gaan verkwikt vandaag
de toerist uithangen. In een reisgids gelezen dat Boquete een vriendelijk vakantie dorpje is aan de voet van een vulkaan, dus de kippenbus er naar toe genomen.
Boquete ligt op 40 km. van David en de weg gaat door een heuvelachtig landschap.
Langs de weg staan mooie huizen, meestal grote bungalows met een grote tuin
er omheen waarin veel bloemen, sinaasappelbomen en bananenplanten staan,
voor eigen gebruik lijkt mij. Dit is het plaatsje waar ik nu de aantekeningen
voor het blog van vanavond aan het maken ben. Ik zit, voor een cantina,
in mijn camisa negra en tussen de in beton gestorte plastic planten, samen met Ben aan een cerveza, lekker toch ook hier Pura Vida.
Weer terug in Boquete uitgezocht waar en wanneer er een bus gaat naar onze volgende etappeplaats, Santiago!
Heerlijk gegeten bij een Panamese chinees en terwijl de regen in bakken uit de hemel valt, lekker droog aan het internetten.
Morgen verder,
Salute. Bernardo y Paulo
