Ometepe, 30 noviembre.

Zwaar bewolkt is het in Leon als Ben en ik het hotel uitgaan.
Het is half zeven en we nemen een taxi naar de Terminal, waar
een bus naar Manuagua vertrekt, onze eerste halteplaats.
Het is drukkend warm en de eerste keer dat de zon niet schijnt
in de vroege ochtend. een vreemd gevoel en een heel andere sfeer.
Het is rustig in de stad, zeker omdat het zondag is.
We hebben inmiddels veel routine opgedaan en vinden bijna
blindeling de juiste bus.
Nadat we de stad hebben verlaten is het eerste gedeelte van
de weg naar Manuagua redelijk berijdbaar, maar al snel
weer hobbel de bobbel.
Aan de druk in mijn oren voel ik dat de weg stijgt, het wordt
ook kouder en het begint flink te regenen.
Ook de bus stroomt vol, maar met mensen.
De streek waardoor we nu rijden is een hoogvlakte, soms met
diepe dalen en begroeit met laag struikgewas, geen bomen.
Grote aaneengesloten stukken aangeplant met suikerriet en
afgewisselt met bananenplanten, rij na rij.
Af en toe kliene percelen met koffiestruiken en
sinaasappelbomen, langs de weg soms vacaueros die
vee opdrijven, zo te zien een welvarende streek.
In Managua direct een aansluiting naar Jinotepe genomen en
na een korte stop in verder naar Rivas.
Het plan is om van hier met een taxi naar een dorpje
San Jorge te gaan en van daar uit naar het vulkaaneiland
Ometepe te varen. Acht uur zijn we onderweg als we de boot
op gaan naar dit eiland, gelegen in het Lago de Niguragua.
Op de steiger de zelfde chaos als op de bustations.
Het gaat harder regenen, we doen de waterdichte hoezen
over de rugzakken en onze regenjacks aan.
Passagiers stappen in en er wordt vracht in geladen.
Aan boord, onderdeks waar we zitten tussen de manden,
dozen en kratten, druppelt het regenwater door de
planken van het dek door. We houden onze regenjacks maar aan.
Drie kwartier varen en dan kunnen we aan land.
Op de steiger geen jongentjes die je bagage in een bus of
taxi willen stoppen, we kunnen rustig tussen het gewoel
op de steiger naar de dorpsweg lopen. Na een paar minuten
lopen een hotel, annex bar, billardzaal en restaurant gevonden.
Na de kamer te hebben goedgekeurd en de prijs geaccepteerd,
aan de bar iets gedronken en met de locals contact gekregen.
Blijven plakken want op een groot LCD scherm worden DVD's vertoont.
Al snel zien we de ene cantar na de andere voorbij komen van,
en jullie hoeven het niet te raden, VINCENTE FERNANDEZ, het is
Ben zijn dag vandaag en zijn dag kan dus niet meer stuk, Ole.
Terwijl ik dit verhaal aan het schrijven ben in mijn schrift,
bekomt mij een heerlijk gevoel, door de rum misschien?
Hasta manana