Nacaome, 28 noveiembre.

Vandaag toerist gespeeld,maar met een fikse verkoudheiden
een daverende hoofdpijn. !But the show must go on! en naar de kust gebust.
Een aardige oude man, die zijn Engels, in het verleden ergens opgedaan,
wil tonen, wees ons op de toeristenkaart een plaatsje aan, Cayolito,
waar je kan overvaren naar Isla el Tigre. Een eilandje met een vulkaan
van een hoogte van 675 mtr., in de Golf van Fonceca.
De bus stopte op de aanlandingsplaat en hier is ook de plek
waar de vissers hun gevangen vis verkopen. Bij een vrachtauto bieden
zij hun vis aan.
Het wordt gewogen en door een echt viswijf wordt nauwkeurig genoteerd
wat de soort van de vis is, wat het gewicht is en wie het aanbiedt.
Grote blokken ijs liggen klaar om de vis te koelen.
Naar het eiland is het een kwartiertje varen de boot is zo'n 15 mtr.
lang en er kunnen ongeveer 30 mensen in.
Het dorpje op het eiland heet Amapala en is het enige dorp.
Ben kan voor zijn reportage van de nieuwe aflevering van Kerkepad,
weer een kerkje toevoegen. Hij gaat de buitenkant fotograferen,
maar de binnenkant is voor mij.
De koelte van de kerk en de rust trekken mij aan.
Een kaarsje voor tante Door en ons mam en even aan Lenie en
de andere dierbaren denken, een kerk is daar een goede plaats voor.
Na enig beraad besloten om niet het eiland rond te gaan. Lopen zal een paar uur duren en met een Tuk Tuk leek ons ook niets.
Nog enige straatjes doorgeleopen en weer naar de steiger, want
daar hebben we en lokaliteit gezien met een uithangbord met
het Imperiale Logo.
Het vochtgehalte van je lichaam moet je op peil houden bij deze hitte,
Zelf heb ik een Hondurees broodje Gezond gegeten.
Zo'n drie uur achteroverhangend in een plastic stoeltje heb ik
mijn verkoudheid en de barstende hoofdpijn ondergaan.
Met het even niets doen en de muziek van Ben's favorieten zangers,
Vader Hernandez en zijn zoons Pedro en Alejandro heb ik even rustig
ziek kunnen zijn.
Weer op huis aan en met het bootje naar Cayolito, dan met de bus
naar San Lorenzo, overstappen in San Lorenzo en verder tot Nacacome.
De streek waar we doorrijden is doorsneden met riviertjes en kreken,
we zijn zo'n 10 km. van de zee maar met vloed gaat het water nog
verder het land in. Sommige stukken zijn omdijkt en hebben sluisjes,
die het water kunnen vasthouden.
Het is ons niet duidelijk wat het doel is hiervan, sommiggen staan
droog en andere bevatten water. Misschien wordt er vis gekweekt.
In de bus zijn behalve de passagiers en net als op de heenreis,
ook twee politieagenten in uniform duidelijk aanwezig.
Zijn hier ook Marokkaantjes?
Vanavond tijdens het eten bepalen we waar we morgen naar toe gaan.
Serprisa, hombres.