Hoy , Domingo 16 noviembre.

Nu is het vier uur en we hebben net wat gegeten met een biertje er bij.
Vanmorgen om 5 uur opgestaan en naar het vertrekpunt van de bus gelopen.
Een tijdje gewacht tot het personeel arriveerde en de winkel open maakte.
Het was tevens een soort cafetaria, dus maar wat gegeten.
Er stond een bus voor de deur geparkeerd, zo'n ,,Cickenbus,, Wij en met ons nog een aantal niet ingewijden, wachtten op de Pullmanbus, maar we werden naar de bus die voor de deur stond verwezen.
Onbegrip tussen de chaufeur en de toeristen, maar dit was echt de bus en inplaats van wat ons verteld was, ook geen rechtstreekse verbinding. Volgens mij was het een zgn. Vrije Jongen, die buschaufeur onder weg werden de pasagiers van de straat geplukt en binnen een kwartier was de bus overvol. Bij navraag blijkt dat de classeficatie Pullmanbus staat voor een gewone bus maar...., nu komt het, met banken met kussens bekleed met kunstleer. De gewone bussen hebben houten of metalen zittingen en rugleuningen! Weer wat opgestoken.
De rit naar Panachel ging door een prachtig gebied, berg op. De zon scheen op de berghellingen en in de dalen. Veel van het land is in cultuur gebracht en dat gaf weer meer kleur aan het landschap. Een prachtig gezicht en er werd regelmatig gestopt om mensen in en uit te laten stappen. Soms in een dorp of een marktplaats, soms ook gewoon bij een boom of pad langs de weg. Als er maar mensen stonden.
Na exact drie uur rijden met onze Pullman aangekomen in Panachel aan het meer van
Atitlan. Al vrij snel na het uitstappen een simpel maar schone hostal gevonden,
Casa Linda. De kamer bekeken en in orde bevonden, prijs ook oke en in de richting van het meer gelopen, dooreen twee kilometer lange winkelstraat.
Het Atitlanmeer is vrij groot, de oppervlakte weet ik op dit moment niet meer,
het staat wel in de folders beschreven en ook op de Wickipedia. Opzoeken hombres!
Wijds uitzicht over het meer met op de achtergrond de drie vulkanen. De watersporter in mij dwong mij ook te gaan varen, boten genoeg en aanbiedingen ook. Na flink de prijs omlaag gepraat te hebben met een boot voor ons tweeen, een uur langs de oever gevaren. Mooie huizen op de oevers met aanlegplaats voor een boot. Er is er zelfs een bij waar een kleine helicopter in de tuin staat. Ben is het met mij eens, over vijf en twintig jaar is het hier een soort Torremolinos. De eerste drie torenhoge hotels staan er al. Gelukkig niet wit maar groen geschilderd, valt minder op in dit mooie landschap. Er is hier naast een gelegenheid waar dadelijk een Happy Hour begint, dus Hasta Manana, morgen naar de ambassade en dan snel het land uit naar
El Salvador.